Hilaire Vanbiervliet est n\u00e9 \u00e0 Courtrai (Kortrijk) en Belgique le 29 octobre 1890. <\/p>\n\n\n\n
Il suivit des cours du soir \u00e0 l’Acad\u00e9mie Municipale d\u00e8s l’\u00e2ge de 14 ans. <\/p>\n\n\n\n
Ces professeurs \u00e9taient Emmanuel Vi\u00e9rin, Edouard Messeyne et Albert Caullet. Il obtint huit premiers prix, cinq fois la m\u00e9daille de la ville, ainsi que le grand prix d’honneur de l’Etat pour l’art pictural.<\/p>\n\n\n\n
En 1909 et 1910, il gagne deux fois de suite la m\u00e9daille d’or au Concours National d’Art et de D\u00e9coration. Il y \u00e9tait entour\u00e9 d’Albert Saverijs, Frans Masereel, Jules Boulez, Albert Claeys et Evarist de Buck.<\/p>\n\n\n\n
D\u00e8s 1909, il suivit d’abord des cours d’art d\u00e9coratif \u00e0 l’Acad\u00e9mie Royale, puis de mod\u00e8le vivant et d’art pictural \u00e0 l’Institut Sup\u00e9rieur de Gand sous la direction de Jan Delvin et Georges Minne et cela jusqu’en 1914, d\u00e9but de la premi\u00e8re guerre mondiale.<\/p>\n\n\n\n
Oblig\u00e9 \u00e0 partir pour le front, il se vit contraint d’abandonner sa formation artistique. <\/p>\n\n\n\n
La guerre avait profond\u00e9ment troubl\u00e9 et d\u00e9sorient\u00e9 le jeune artiste ambitieux et en 1918, \u00e0 l’\u00e2ge de 28 ans, il d\u00e9cida de retourner \u00e0 Gand pour quelques mois, afin de se r\u00e9adapter. Devenu ind\u00e9pendant, il se risqua d’abord dans le courant impressioniste, mais le caract\u00e8re superficiel du pointillisme ne le contentait plus. Il parla plus tard de cette p\u00e9riode comme d’une perte de temps.<\/p>\n\n\n\n
Le jeune Vanbiervliet se sentit ensuite fortement attir\u00e9 par la th\u00e9matique religieuse. Ce genre le d\u00e9livra du proc\u00e9d\u00e9 pointilliste. C’est de cette fa\u00e7on qu’en 1921, il devint membre actif des Pelgrims, un groupe anversois de peintres religieux, avec lequel il exposa r\u00e9guli\u00e8rement et r\u00e9colta beaucoup de succ\u00e8s.<\/p>\n\n\n\n
C’est \u00e0 cette m\u00eame \u00e9poque qu’apparurent ses premiers paysages. Il refl\u00e8tent de mani\u00e8re sensible la Flandre de sa jeunesse, ses habitations mis\u00e9rables et ses paysans d\u00e9form\u00e9s par le labeur.<\/p>\n\n\n\n
Sa vision et son style personnel attir\u00e8rent l’attention sur lui au cours de ses premi\u00e8res expositions.<\/p>\n\n\n\n
Sans pour cela se joindre aux exp\u00e9rimentalistes, Vanbiervliet resta fid\u00e8le \u00e0 lui m\u00eame et cr\u00e9a un genre tr\u00e8s personnel , caract\u00e9ris\u00e9 dans son contenu par une inspiration sociale plac\u00e9e dans un d\u00e9cor naturel.<\/p>\n\n\n\n
L’\u00e9volution vers une vue totalement personnelle du paysage flamand n’est pas seulement due \u00e0 sa propre attitude et sa philosophie, mais est \u00e9galement influenc\u00e9e et inspir\u00e9e par deux lieux attrayants o\u00f9 il se rendit souvent afin de peindre et de rencontrer ses amis et sa famille : Tiegem et la Normandie. <\/p>\n\n\n\n
Il y d\u00e9couvrit une vue panoramique et des horizons infinis qui semblaient s’int\u00e9grer dans une atmosph\u00e8re mouvement\u00e9e. Il y d\u00e9couvrit \u00e9galement les pentes vertes o\u00f9 les parcelles chatoyantes ondulaient dans une composition abstraite.<\/p>\n\n\n\n
Ainsi grandit sa vision du paysage o\u00f9 tous les \u00e9l\u00e9ments : les arbres, les parcelles et les maisons se superposent avec une force tout expressionniste.<\/p>\n\n\n\n
Les maisons de campagnes : “Maene Min” et Zonneweelde”, sur la cr\u00eate de Tiegem et propri\u00e9t\u00e9 des fr\u00e8res Colardijn, \u00e9taient les deux postes d’observation d’o\u00f9 il contempla des ann\u00e9es durant et ce \u00e0 raison de cinq fois par semaine, le monde de fa\u00e7on panoramique.<\/p>\n\n\n\n
En 1932, Vanbiervliet a eu l’id\u00e9e de cr\u00e9er une association provinciale d’arts visuels avec ses amis Firmin et Lieven Colardyn; Tous trois form\u00e8rent le groupe moderniste des peintres de Courtrai. Ils fondent le West Flemisch Art Group, rebaptis\u00e9 par la suite le West Flemisch Art Circle.<\/p>\n\n\n\n
C’est ainsi qu’il en ressentit l’essence le plus profond\u00e9ment.<\/p>\n\n\n\n
Un autre lieu de s\u00e9jour qui ajouta quelques composantes \u00e0 cette vision et ces paysages typiques est la si jolie Normandie o\u00f9 d\u00e8s son mariage en 1919 il passa annuellement plusieurs semaines afin d’explorer la r\u00e9gion avec sa toile et son pinceau.<\/p>\n\n\n\n
Plus tard, ses maisons et ses arbres devinrent une synth\u00e8se de ce qu’il avait fr\u00e9quemment contempl\u00e9 et dont il avait joui tant en Flandre qu’en Normandie.<\/p>\n\n\n\n
Le climat, les ciels nuageux et la lumi\u00e8re diffuse projet\u00e9e sur les deux paysages par un soleil voil\u00e9, offrent beaucoup de similitudes.<\/p>\n\n\n\n
A l’origine, il int\u00e9gra dans ses compositions des assombrissements afin d’obtenir un r\u00e9sultat acceptable de ce qu’il apercevait, sans pour cela \u00eatre exub\u00e9rant.<\/p>\n\n\n\n
Les \u00e9l\u00e9ments de grande dimension \u00e0 l’avant plan, sont souvent plac\u00e9s en contre jour. L’attention est alors attir\u00e9e sur une partie restreinte, le lieu de concentration, qui se trouve derri\u00e8re ou \u00e0 c\u00f4t\u00e9 des \u00e9l\u00e9ments dominants.<\/p>\n\n\n\n
Chaque toile est impr\u00e9gn\u00e9e d’un calme mystique, d’une atmosph\u00e8re d’intimit\u00e9 floue, d’une po\u00e9sie m\u00e9lancolique, une sorte d’exp\u00e9rimentation religieuse de plaisir r\u00e9prim\u00e9 en face de cette grandeur, ce miracle imposant de la vie qui chaque jour vient dominer notre petitesse humaine.<\/p>\n\n\n\n
Plus tard, vers les ann\u00e9es soixante, ces couleurs \u00e9touff\u00e9es \u00e9volu\u00e8rent lentement vers une lyrique ardente.<\/p>\n\n\n\n
Dans chaque paysage, on ressentait la pr\u00e9sence d’un soleil \u00e9clatant, d’une sorte d’optimisme enthousiaste pour la grandeur que la nature nous offre.<\/p>\n\n\n\n
Nous pouvons d\u00e9dier cela \u00e0 l’\u00e9volution de la mentalit\u00e9 et \u00e0 la maturit\u00e9 d’\u00e2me d’un homme heureux, d’un artiste qui est reconnaissant pour toute la beaut\u00e9 qu’offre la vie.<\/p>\n\n\n\n
Nous trouvons \u00e9galement cette m\u00eame chaleur dans ses paysages de neige, quelque chose de surnaturel qui transperce la r\u00e9alit\u00e9 et o\u00f9 le petit humain impuissant trouve un refuge s\u00fbr.<\/p>\n\n\n\n
Vanbiervliet ne peint pas le champ hivernal, ni les temp\u00eates qui font plier les branches d\u00e9nud\u00e9es des arbres; il ne peint pas non plus des personnages souffrants. Il peint au contraires des hivers qui sont doux pour les pauvres humains, ceux qui attirent le plus son attention dans ses oeuvres : des \u00eatres robustes, mais fatigu\u00e9s et us\u00e9s, \u00e0 dos courb\u00e9s, \u00e9paules tombantes, dont on dirait qu’ils ont des jambes de bois. Ils se trainent vers d’autres t\u00e2ches dans leurs lourds sabots.<\/p>\n\n\n\n
Leurs visages osseux sont las de vivre et expriment l’indiff\u00e9rences sous des casquettes mal pos\u00e9es.<\/p>\n\n\n\n
Les femmes sous leurs longues jupes et leurs lourds ch\u00e2les marchent bossues en tr\u00e9buchant sous le lourd fardeau d’une vie difficile \u00e0 vivre.<\/p>\n\n\n\n
Il nous montre aussi bien la femme forte qui ne peut pas se permettre de flancher et le paysan qui vit selon le rythme de la terre et des saisons et qui devient un automate subissant son existence douloureuse. Souvent, nous voyons \u00e9galement l’enfant dans un environnement mis\u00e9rable, il est le mod\u00e8le rapetiss\u00e9 de ces grands \u00eatres, d\u00e9pendant et adh\u00e9rant \u00e0 l’adulte de fa\u00e7on \u00e0 former un bloc d’unit\u00e9 d’infortune.<\/p>\n\n\n\n
Hilaire Vanbiervliet est loin de vouloir se montrer agressif . Il est au contraire tr\u00e8s sensible aux visages pein\u00e9s et veut les montrer aux plus ais\u00e9s. Il ne condamne rien dans son \u0153uvre et ne demande pas de piti\u00e9. Il t\u00e9moigne d’une \u00e9poque qui n’est pas loin derri\u00e8re nous et am\u00e8ne ces images comme mati\u00e8re \u00e0 r\u00e9flexion, c’est \u00e0 partir de ces \u00e9l\u00e9ments l\u00e0 que nous d\u00e9couvrons un peintre religieux. <\/p>\n\n\n\n
La conviction religieuse, profond\u00e9ment enracin\u00e9e de Hilaire Vanbiervliet, baigne dans toute son \u0153uvre.<\/p>\n\n\n\n
C’est non seulement dans la th\u00e9matique religieuse pure et biblique, o\u00f9 la figure du Christ joue un grand r\u00f4le tout au long de sa carri\u00e8re, que nous retrouvons cette conviction, mais \u00e9galement dans ses sujets profanes, ses personnages mis\u00e9rables et ses t\u00eates expressionistes.<\/p>\n\n\n\n
Il est difficile de ranger Vanbiervliet dans l’une ou l’autre \u00e9cole ou l’un ou l’autre genre; Il est unique dans son style, sa vision et sa diversit\u00e9.<\/p>\n\n\n\n
Une mysticit\u00e9 sensible, un r\u00eave sont suspendus au-dessus de ses paysages et de ses personnages religieux; les personnages et les t\u00eates traduisent le caract\u00e8re d’un peintre expressionniste temp\u00e9r\u00e9 , qui arrive \u00e0 exprimer de fa\u00e7on directe l’\u00e9l\u00e9ment typique de l’\u00e9motion interne avec force et volume. <\/p>\n\n\n\n
Hors de ce monde imaginaire et fantaisiste, le peintre appelle des personnages d\u00e9moniaques, des cauchemars afin de symboliser des situations dans la soci\u00e9t\u00e9 ou des comportements humains et ainsi attirer l’attention. Tout cela refl\u00e8te sa forte personnalit\u00e9 et son bagage technique \u00e9tendu, ce qui lui valut l’appr\u00e9ciation de la presse et du public.<\/p>\n\n\n\n
Entre le moment o\u00f9 il obtint en tant que d\u00e9butant, les cinq m\u00e9dailles \u00e0 l’Acad\u00e9mie de Courtrai, ainsi que la p\u00e9riode pass\u00e9e \u00e0 Gand lors de l’obtention de la m\u00e9daille d’honneur de l’Etat et d’autre part la grande distinction Fran\u00e7aise re\u00e7ue pour l’ensemble de son \u0153uvre le dimanche 6 mai 1973 des mains de Marcel Achard, pr\u00e9sident de la commission, s’\u00e9tait \u00e9coul\u00e9e toute une vie.<\/p>\n\n\n\n
En 1956, il fut s\u00e9lectionn\u00e9 pour l’exposition circulaire “Art Flamand” dans le Congo Belge d’antan.<\/p>\n\n\n\n
A c\u00f4t\u00e9 de nombreuses expositions individuelles partout en Flandre, il fut s\u00e9lectionn\u00e9 \u00e9galement pour des expositions collectives \u00e0 Paris, Lille, Arras, Tourcoing, B\u00e9thune, Eindhoven et Bad Godesberg.<\/p>\n\n\n\n
L’honneur qui lui \u00e9tait d\u00fb, lui fut t\u00e9moign\u00e9 par la ville de Courtrai en 1970 lors de son 80\u00e8me anniversaire. Une exposition fut organis\u00e9e en hommage au peintre au Fumoir du Th\u00e9\u00e2tre Municipal.<\/p>\n\n\n\n
Plusieurs instances publiques exprim\u00e8rent au cours des ann\u00e9es leur approbation et appr\u00e9ciation en achetant une ou plusieurs de ses toiles. Citons le Mus\u00e9e Provincial d’Art Moderne de Belgique et les villes de Courtrai, Bruges, Harelbeke, Zottegem et Roulers.<\/p>\n\n\n\n
Hilaire Vanbiervliet nous a quitt\u00e9 il y a 40 ans le 8 novembre 1981.<\/p>\n\n\n\n
Hilaire Vanbiervliet a \u00e9t\u00e9 tr\u00e8s productif pendant toute sa longue vie d’artiste, de nombreux tableaux sont aujourd’hui dispers\u00e9s, essentiellement en Belgique, mais aussi en France, notamment en Normandie ou r\u00e9side une partie de sa famille qui a fait rayonner son \u0153uvre.<\/p>\n\n\n\n
Il est rest\u00e9 artistiquement actif jusqu’\u00e0 la toute fin de son existence et fid\u00e8le \u00e0 sa vision cr\u00e9atrice :<\/p>\n\n\n\n
” L’art sans profondeur spirituelle est trop mat\u00e9riel pour \u00eatre l’art v\u00e9ritable ! “<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Hilaire Vanbiervliet werd op 29 oktober 1890 geboren in Kortrijk in Belgi\u00eb.<\/p>\n\n\n\n
Vanaf zijn veertiende volgde hij avondlessen aan de Stedelijke Academie.<\/p>\n\n\n\n
Deze leraren waren Emmanuel Vi\u00e9rin, Edouard Messeyne en Albert Caullet. Hij won acht eerste prijzen, vijf keer de stadsmedaille en de Grand Prix d’Honneur van de staat voor schilderkunst.<\/p>\n\n\n\n
In 1909 en 1910 won hij tweemaal de gouden medaille in de Nationale Competitie voor Kunst en Decoratie. Daar werd hij omringd door Albert Saverijs, Frans Masereel, Jules Boulez, Albert Claeys en Evarist de Buck.<\/p>\n\n\n\n
Vanaf 1909 volgde hij eerst cursussen decoratieve kunst aan de Koninklijke Academie, daarna levende model- en schilderkunst aan het Hoger Instituut Gent onder leiding van Jan Delvin en Georges Minne en dat tot 1914, begin van de Eerste Wereldoorlog.<\/p>\n\n\n\n
Gedwongen naar het front te vertrekken, moest hij zijn artistieke opleiding opgeven.<\/p>\n\n\n\n
De oorlog had de ambitieuze jonge kunstenaar diep gekweld en gedesori\u00ebnteerd en in 1918, op 28-jarige leeftijd, besloot hij voor enkele maanden terug te keren naar Gent om zich te herstellen. Nadat hij onafhankelijk was geworden, waagde hij zich eerst aan de impressionistische beweging, maar de oppervlakkigheid van het pointillisme bevredigde hem niet langer. Later noemde hij deze periode tijdverspilling.<\/p>\n\n\n\n
De jonge Vanbiervliet voelde zich toen sterk aangetrokken door het religieuze thema. Dit genre verloste hem van het pointillistische proces. Op deze manier werd hij in 1921 actief lid van de Pelgrims, een Antwerpse groep religieuze schilders, met wie hij regelmatig exposeerde en grote successen boekte.<\/p>\n\n\n\n
Het was in diezelfde tijd dat zijn eerste landschappen verschenen. Ze weerspiegelen op een gevoelige manier het Vlaanderen van zijn jeugd, zijn ellendige woningen en zijn door arbeid vervormde boeren.<\/p>\n\n\n\n
Zijn visie en persoonlijke stijl trokken de aandacht tijdens zijn vroege tentoonstellingen.<\/p>\n\n\n\n
Zonder zich aan te sluiten bij de experimentalisten bleef Vanbiervliet trouw aan zichzelf en cre\u00eberde hij een heel persoonlijk genre, dat qua inhoud gekenmerkt wordt door een sociale inspiratie in een natuurlijke omgeving.<\/p>\n\n\n\n
De evolutie naar een totaal persoonlijke kijk op het Vlaamse landschap is niet alleen te danken aan zijn eigen houding en filosofie, maar wordt ook be\u00efnvloed en ge\u00efnspireerd door twee aantrekkelijke plekken waar hij vaak kwam om te schilderen en om zijn vrienden en familie te ontmoeten. familie: Tiegem en Normandi\u00eb.<\/p>\n\n\n\n
Daar ontdekte hij een panoramisch uitzicht en eindeloze horizonten die leken te passen in een bewogen sfeer. Daar ontdekte hij ook de groene hellingen waar de glinsterende plots golfden in een abstracte compositie.<\/p>\n\n\n\n
Zo groeit zijn visie op het landschap waar alle elementen: bomen, percelen en huizen met een expressionistische kracht over elkaar heen liggen.<\/p>\n\n\n\n
De buitenhuizen: \u201cMaene Min\u201d en Zonneweelde \u201d, op de Tiegemkam en eigendom van de gebroeders Colardijn, waren de twee observatieposten van waaruit hij jarenlang staarde en dit aan een tarief van vijf keer per week, de wereld op een panoramische manier.<\/p>\n\n\n\n
In 1932 kreeg Vanbiervliet het idee om met zijn vrienden Firmin en Lieven Colardyn een provinciale vereniging voor beeldende kunst op te richten; Alle drie vormden ze de modernistische groep schilders uit Kortrijk. Ze richtten de West-Vlaamse Kunstgroep op, later omgedoopt tot West-Vlaamse Kunstkring.<\/p>\n\n\n\n
Dit is hoe hij de essentie ervan het diepst voelde.<\/p>\n\n\n\n
Een andere verblijfplaats die enkele componenten aan deze visie en deze typische landschappen heeft toegevoegd, is het prachtige Normandi\u00eb, waar hij sinds zijn huwelijk in 1919 enkele weken per jaar de regio verkent met zijn canvas en zijn penseel.<\/p>\n\n\n\n
Later werden zijn huizen en bomen een synthese van wat hij vaak had overwogen en genoten, zowel in Vlaanderen als in Normandi\u00eb.<\/p>\n\n\n\n
Het klimaat, de bewolkte lucht en het diffuse licht dat door een wazige zon op de twee landschappen wordt geprojecteerd, bieden veel overeenkomsten.<\/p>\n\n\n\n
Oorspronkelijk verwerkte hij verduistering in zijn composities om tot een acceptabel resultaat te komen van wat hij zag, zonder uitbundig te zijn.<\/p>\n\n\n\n
Grote elementen op de voorgrond worden vaak tegen het licht geplaatst. De aandacht wordt dan gevestigd op een klein deel, de plaats van concentratie, dat zich achter of naast de dominante elementen bevindt.<\/p>\n\n\n\n
Elk doek is doordrenkt van een mystieke rust, een sfeer van vage intimiteit, een melancholische po\u00ebzie, een soort religieus experiment van onderdrukt plezier in het aangezicht van deze grootsheid, dit imposante levenswonder dat elke dag komt. domineren onze menselijke kleinheid.<\/p>\n\n\n\n
Later, rond de jaren zestig, evolueerden deze gedempte kleuren langzaam naar vurig lyrisch.<\/p>\n\n\n\n
In elk landschap voelden we de aanwezigheid van een felle zon, een soort enthousiast optimisme voor de grootsheid die de natuur ons biedt.<\/p>\n\n\n\n
We kunnen dit wijden aan de evolutie van mentaliteit en de volwassenheid van de ziel van een gelukkige man, van een kunstenaar die dankbaar is voor al het moois dat het leven biedt.<\/p>\n\n\n\n
Diezelfde warmte vinden we ook in zijn besneeuwde landschappen, iets bovennatuurlijks dat de werkelijkheid doorboort en waar het hulpeloze kleine mensje een veilige haven vindt.<\/p>\n\n\n\n
Vanbiervliet schildert niet het winterveld, noch de stormen die de kale takken van bomen buigen; noch schildert hij lijdende figuren. Integendeel, hij schildert winters die mild zijn voor arme mensen, degenen die het meest zijn aandacht trekken in zijn werken: robuuste wezens, maar moe en versleten, met gebogen ruggen, hangende schouders, wiens benen eruit zien alsof ze benen hebben. Van hout. Ze slepen zichzelf met hun zware hoeven naar andere taken.<\/p>\n\n\n\n
Hun benige gezichten zijn vermoeid van het leven en drukken onverschilligheid uit onder slecht passende hoeden.<\/p>\n\n\n\n
De vrouwen onder hun lange rokken en zware sjaals lopen gebocheld, struikelend onder de zware last van een moeilijk leven.<\/p>\n\n\n\n
Het toont ons zowel de sterke vrouw die het zich niet kan veroorloven om op te geven als de boer die leeft volgens het ritme van het land en de seizoenen en die een automaat wordt die haar pijnlijke bestaan \u200b\u200bondergaat. Vaak zien we het kind ook in een ellendige omgeving, hij is het gekrompen model van deze grote wezens, afhankelijk van en vasthoudend aan de volwassene op zo’n manier dat het een unitair blok van ongeluk vormt.<\/p>\n\n\n\n
Hilaire Vanbiervliet wil verre van agressief zijn. Integendeel, hij is erg gevoelig voor gekwelde gezichten en wil ze laten zien aan de welgestelden. Hij veroordeelt niets in zijn werk en vraagt \u200b\u200bniet om genade. Het getuigt van een tijdperk dat niet ver achter ons ligt en brengt deze beelden als stof tot nadenken, uit deze elementen ontdekken we een religieuze schilder.<\/p>\n\n\n\n
De diepgewortelde religieuze overtuiging van Hilaire Vanbiervliet dringt door in al zijn werk.<\/p>\n\n\n\n
Het is niet alleen in het zuivere en bijbelse religieuze thema, waar de figuur van Christus een grote rol speelt gedurende zijn hele carri\u00e8re, dat we deze overtuiging terugvinden, maar ook in zijn profane onderwerpen, zijn ellendige karakters en zijn expressionistische hoofden.<\/p>\n\n\n\n
Het is moeilijk om Vanbiervliet in de ene of de andere school te plaatsen; Het is uniek in zijn stijl, visie en diversiteit.<\/p>\n\n\n\n
Een gevoelige mysticiteit, een droom hangt boven zijn landschappen en zijn religieuze figuren; de figuren en de koppen weerspiegelen het karakter van een gematigde expressionistische schilder, die het typische element van interne emotie direct met kracht en volume weet uit te drukken.<\/p>\n\n\n\n
Buiten deze denkbeeldige en grillige wereld roept de schilder demonische karakters, nachtmerries op om situaties in de samenleving of menselijk gedrag te symboliseren en zo de aandacht te trekken. Dit alles weerspiegelt zijn sterke persoonlijkheid en uitgebreide technische achtergrond, waardoor hij waardering kreeg van de pers en het publiek.<\/p>\n\n\n\n
Tussen het moment dat hij als beginner de vijf medailles behaalde aan de Academie van Kortrijk, alsook de periode doorgebracht in Gent bij het behalen van de eremedaille van de Staat en anderzijds de grote De Franse onderscheiding die hij op zondag 6 mei 1973 ontving voor zijn oeuvre van Marcel Achard, voorzitter van de commissie, was een leven lang verstreken.<\/p>\n\n\n\n
In 1956 werd hij geselecteerd voor de circulaire tentoonstelling \u201cArt Flamand\u201d in Belgisch Congo van weleer.<\/p>\n\n\n\n
Naast tal van individuele tentoonstellingen door heel Vlaanderen, werd hij ook geselecteerd voor groepstentoonstellingen in Parijs, Lille, Arras, Tourcoing, B\u00e9thune, Eindhoven en Bad Godesberg.<\/p>\n\n\n\n
De eer die hem toekomt, werd hem in 1970 op zijn 80ste verjaardag betoond door de stad Kortrijk. Ter ere van de schilder werd een tentoonstelling georganiseerd in het Fumoir van de Stadsschouwburg.<\/p>\n\n\n\n
Diverse overheidsinstanties hebben in de loop der jaren hun goedkeuring en waardering uitgesproken door de aankoop van een of meer van zijn schilderijen. Dit zijn onder meer het Belgisch Provinciaal Museum voor Moderne Kunst en de steden Kortrijk, Brugge, Harelbeke, Zottegem en Roeselare.<\/p>\n\n\n\n
Hilaire Vanbiervliet stierf 40 jaar geleden op 8 november 1981.<\/p>\n\n\n\n
Hilaire Vanbiervliet was gedurende zijn lange leven als kunstenaar zeer productief, veel schilderijen zijn nu verspreid, voornamelijk in Belgi\u00eb, maar ook in Frankrijk, vooral in Normandi\u00eb, waar een deel van zijn familie woont die zijn werk hebben laten schitteren.<\/p>\n\n\n\n
Hij bleef artistiek actief tot het einde van zijn leven en trouw aan zijn creatieve visie:<\/p>\n\n\n\n
“Kunst zonder spirituele diepgang is te materieel om echte kunst te zijn! “<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hilaire Vanbiervliet est n\u00e9 \u00e0 Courtrai (Kortrijk) en Belgique le 29 octobre 1890. Il suivit des cours du soir \u00e0 l’Acad\u00e9mie Municipale d\u00e8s l’\u00e2ge de 14 ans. Ces professeurs \u00e9taient Emmanuel Vi\u00e9rin, Edouard Messeyne et Albert Caullet. Il obtint huit premiers prix, cinq fois la m\u00e9daille de la ville, ainsi que le grand prix d’honneur … <\/p>\n